Volwassenen verhaal 21

Volwassenen – Dag 21
23 december 2017

Het Formulier: deel 3 (slot)

Lang daarna scheen er een gevechtspauze te zijn ingetreden, de stroom nieuwkomers verminderde zichtbaar. ´Kerstbestand´ ving Marion op en de hypocrisie daarvan maakte haar razend. Waar was Bill gebleven, waar was Kathy? Hadden zij, door hun formulier te vernietigen ook hun kans op de eeuwigheid verspeeld? ‘Zij durfden,’ dacht ze gepijnigd, ‘zij verscheurden hun papier, trotseerden de raadsbesluiten van het hiernamaals……. zij waren werkelijk vrije mensen.’ Waren Bill en Kathy nu totaal verdwenen? Alsof ze nooit hadden bestaan….? ‘Alles gaven ze prijs, hun jeugd, hun toekomst, hun leven – en daarna zelfs de eeuwigheid! O, God, waarom durf ik dat niet? Ze liet haar hoofd op de tafel rusten, haar wang op het gehate stuk papier dat haar aan de voorzaal kluisterde. Haar verlangen naar bevrijding groeide, de pijn van dat verlangen martelde haar, ze snikte, leed, vocht vertwijfeld met zichzelf. ‘Het kan niet waar zijn dat het hiernamaals een voortzetting is van het leven op aarde,’dacht ze gekweld, ‘en dat jeugdige opstandigheid in de hemel al evenmin wordt vergeven als in de mensenwereld.’ Wanhopig pakte ze het papier weer en las de aanhef: De afdelingen van het hiernamaals zijn ingericht volgens zuiver menselijke verlangens….. ‘En dat is wat er niet aan deugt,’ prevelde ze woedend. ‘Volgens onze kortzichtige, zelfzuchtige verlangens…. dat moet in een hel uitmonden. Maar niet kiezen, de laatste strohalm van zekerheid loslaten, waartoe leidde dat?

Verdwijning, totaal en onherroepelijk….’ Marion aarzelde. Toen griste ze het formulier van het tafeltje en verscheurde het. De wellust van de onherroepelijke beslissing trok door haar heen. Ze bleef scheuren, wild, overgegeven. De snippers dwarrelden naar haar voeten, de voorzaal werd wazig. Flauw zag ze de dikke engel met een stralend gezicht op zich toe komen. Een deur ging open.

Marion, zich sterk bewust van een opluchting zoals zij nooit eerder had ervaren, stapte over de drempel en werd opgenomen in een warme luchtstroom. Ze stond in een landschap. Ze kon nog niet helder zien maar ze voelde zich omringd door rust, schoonheid, welbehagen. Daarna merkte ze dat ze op een heuveltop stond, in de verte zag ze een witte stad, kronkelende wegen, wouden, meren, rivieren, beken, weiden. Overal om haar heen: bloemen, vogels, dieren, rotsen, vlinders. Ergens klaterde water. Onder aan de heuvel, aan de zoo van een woud ontdekte ze een huis, twee jonge mensen stonden in de deuropening en zwaaiden naar haar. Uitbundig zwaaide ze terug en rende de heuvel af. Een dier liep vrolijk met haar mee, blij aaide ze de hondenkop. Ze bereikte de jonge mensen, drukte hen tegen haar borst, kuste hen uitbundig. ‘Dus toch 10,’ zei Bill gelukkig. ‘Ik begreep het maar niet,’antwoordde Marion zacht. ‘Jullie, met je moed en jeugd begrepen het. Geef alles prijs: het laatste kruimeltje zelfzucht, de laatste hoop op gewin, de laatste angst, behoud alleen de liefde en de innerlijke vrijheid en het mysterie gaat voor je open. Het lijkt nu zo vanzelfsprekend maar het duurde lang tot ik het inzag.’ ‘En de engel kon het ons niet zeggen,’ knikte Kathy. ‘Dit is wat elk mens voor zichzelf moet ontdekken. ‘Jullie voorbeeld gaf mij de moed het formulier te vernietigen,’ zei Marion bewogen. ‘Ik ben jullie zo dankbaar kinderen.’’Zonder ons zou u er uit uzelf ook toe gekomen zijn,’ meende Bill. ‘Ik geloof trouwens dat het formulier de test is.’ ‘Wonen jullie hier?’vroeg Marion. ‘We hebben op u gewacht,’lachte Kathy. ‘Bill zei: ze komt, ze komt vast wel. Ze is mijn moeder, zei hij steeds, ze zal ons niet in de steek laten.’

‘Nu kunnen we op reis gaan,’riep de jongeman, volmaakt gelukkig, ‘we willen het hele Mysterie rondreizen al geloof ik dat het oneindig is.’ ‘Ja,’zei Marion vast. ‘Ik wil gaan kijken in die stad daarginds, waar zich alles bevindt: boeken en muziek en beeldenparken en mensen en theaters en de hele goddelijke vrijheid. En daarna ga ik zwerven door de bossen, langs meren en bergen…. Bill, Kathy, de wereld zou even mooi en vrij en heerlijk kunnen zijn als dit hier, als de levenden de moeite namen het Mysterie van liefde en vrijheid te doorgronden.’ ‘Blijven we niet bij elkaar?’vroeg Kathy.

‘Nee,’zei Marion. ‘Jullie horen samen te blijven, ik ben van nature een eenling. Maar we zullen elkaar nog vaak ontmoeten, ik voel het. En telkens zal dat een vreugde zijn. Maar het is zinloos ons aan elkaar vast te klampen.’

‘Ze heeft gelijk,’zei Bill warm.

 

Marion wist wat ze ging doen. Ze had zin om ramen blinkend te poetsen en een fietstocht te maken,

een woninginrichting te ontwerpen, bloemen in een vaas te schikken, muziek te horen, boeken te sorteren, een poes te verwennen, aan de oever van een klaterend beekje te zitten om stil te kijken naar forellen en springende zalmen. En alles kon. De ganse vrijheid stond een hele eeuwigheid lang tot haar beschikking.

Nog eenmaal kuste ze Kathy en Bill, hun genegenheid omspon haar met warmte en geluk. Toen liep ze de weg af, in de richting van de witte stad. De hond liep vrolijk met haar mee.