Volwassenen verhaal 14

Volwassenen – Dag 14
16 december 2017

Het Formulier: deel 2

Hoe lang zit u hier nu al? Marion, zwijgend en obstinaat, keek neer op haar tafeltje, op het niet ingevulde formulier en wachtte. ‘Eens zullen ze iets aan mij moeten doen,’dacht ze opstandig, ‘maar ik weiger pertinent zo’n deur door te gaan.’ Ze had haar naam op het formulier geschreven, dat maakte het tot haar eigendom. Op de een of andere manier gaf haar dat het gevoel dat ze nu onaantastbaar was. Zolang ze het stuk papier dat haar naam droeg vasthield, kon geen enkele denkbare macht haar het recht op de eeuwigheid betwisten. Maar ze verveelde zich en daarom bestudeerde ze de doden die aankwamen of die werden afgevoerd door een van de tien deuren. Ze zag iemand het theaterpark kiezen, het was kennelijk een oude acteur, in elk geval iemand die zijn ganse aardse leven verslingerd was geweest aan theater. Een vrome oude dame vergoot tranen omdat ze niet tot het Mysterie kon worden toegelaten en koos ten slotte voor het gourmetparadijs. Koken was haar hobby. Een wat verlegen meisje, omgekomen bij een verkeersongeluk, koos toch voor de verkeerstuin. ‘Ik ben verzot op reizen en hotels,’ verklaarde ze opgewonden. Een stokoude musicoloog raakte in alle staten van vervoering toen hij over de muziekafdeling las en verspilde geen tijd met het afwegen van andere mogelijkheden. Langzaamaan ontdekte Marion dat specialisten hongerlijders en domoren niet de minste moeite hadden met het kiezen van hun eeuwige heerlijkheid. Anderen wikten wat langer of lieten zich adviseren. Marion wenkte opnieuw de dikke engel. ‘Bent u eindelijk besloten?’vroeg deze hoopvol. ‘Ik wil iets vragen. Op de trap zag ik ook vele kinderen, in deze zaal heb ik er nog niet één gezien. Waar zijn ze?’ ‘Kinderen gaan ergens anders heen,’antwoordde de engel luchtig. ‘Naar een echte hemel?’vroeg Marion sarcastisch. ‘De kinderhemel valt zover buiten elk begrip van welke volwassene dan ook dat ik het u niet kan uitleggen,’ verklaarde de engel ferm. ‘Goed dat wil ik op uw gezag aannemen. De tiende deur is voor de uitverkorenen, staat hier. Dat leek me eerst logisch, maar nu begrijp ik er niets meer van. Ik zag een kardinaal, die geen toegang tot het Mysterie kreeg. En een arme drommel die daarin zonder bezwaar werd toegelaten. Waaruit blijkt dat hij een uitverkorene was?’ ‘Uit zijn reactie. Denk na, Marion! Een menselijk wrak, dat van honger en ontbering crepeerde, dat werd geslagen en vernietigd, komt hier, krijgt te horen dat hij regelrecht Luilekkerland kan binnengaan waar niemand hem als een slaaf of een stuk vuil zal behandelen, waar hij kan slapen in zachte bedden, zich kan laten verwennen, waar angst, pijn en uitzichtloosheid niet bestaan… heeft u niet honderden van zulke stakkers juichend op deur 9 zien afstormen? Maar wat deed deze mens? Hij negeert het gourmetparadijs, de natuurparken, de eeuwige visgronden, hij kiest zonder aarzelen voor het Mysterie waarover hem niets bekend is. Als dat geen uitverkorene is…..’ ‘U heeft gelijk.’Marion verviel weer in stilzwijgen, maar de engel bleef bij haar zitten. ‘Dit,’ zei het wezen, trots wijzend op de tien deuren, ‘overtreft de stoutste verwachtingen van de gestorvenen. Als ze hier komen denken ze nog dat ze zonder onderscheid in een en hetzelfde hiernamaals zullen belanden en dan blijkt dat ze mogen kiezen uit negen mogelijkheden die elk op zich opwindende, avontuurlijke en buitengewoon interessante oorden zijn, waarin mensen zich thuis kunnen voelen in zulk een mate als ze zich tijdens hun leven op aarde nooit thuis hebben gevoeld. Doen, wat je het liefste doet, in overeenstemming met je temperament, talenten, interessen en dat een ganse eeuwigheid lang….. is dat niet iets heerlijks?’ Marion zweeg koppig. Ze staakt nadrukkelijk. ‘Daarom koos ik indertijd voor de kanselarij- want de receptie vormt daar een onderdeel van. Mijn zaligheid is de blijde verassing van de gestorvenen te zien wanneer ze de hun geboden mogelijkheden begrijpen. Zou dat niet iets voor u zijn?’ ‘Mensen helpen hun eigen hel te kiezen? Nooit!’

Plotseling werd het weer druk. Ditmaal waren het vooral jonge mensen die kwamen binnenstromen.

Ze zagen er afgemat en teleurgesteld uit en de engelen holden heen en weer. Marion luisterde verstrooid naar het stemgegons en onderkende een nieuwe toon: angst en opstandigheid. Ze hief het hoofd op, keek rond met hernieuwde interesse. ‘Doodsoorzaak: geweld’ ving zij op, telkens weer. Geen van de nieuwkomers was van de honger gestorven, slechts enkelen bleken bezweken te zijn aan ziekten, bijna allen waren gedood. Gesneuveld, vermoord, omgekomen bij gevechten en bombardementen. Geschrokken stond ze op, bood een jongeman haar stoel aan en leunde tegen de rand van het tafeltje. ‘Wat gebeurt er op aarde?’’Oorlog.’ ‘Ja.’ Marion huiverde, voelde zich schuldig en wist niet waarom. De jonge man keek vol afkeer naar het formulier, hief toen het hoofd op.

‘Bent u hier al lang?’ ‘Heel lang- jaren, geloof ik. Ik ben weerspannig. Ik heb geweigerd dat papier in te vullen en een keuze te maken. Lees de achterkant maar.’ Hij deed het. Marion keek met vertedering neer op zijn stevige jonge hals, zijn warrige haar. Het gedrang om haar heen nam toe. De deuren in de achterwand klapten snel open en dicht maar nog altijd waren er te weinig stoelen, was er te weinig ruimte. Marion vroeg zich af of het achter de andere poorten ook zo druk zou zijn. Ze boog zich naar de jongeman over en mompelde: ‘Heb je het gelezen? Mis je niets? ‘Jawel,’ Geërgerd smeet hij het papier neer. ‘Ik mis de echte hemel: de vrijheid.’ ‘Daarom ben ik in staking gegaan ,’ knikte Marion. Hun ogen ontmoeten elkaar en ze voelde al haar genegenheid naar hem uitgaan. Hij begreep haar tenminste. ‘Vraag om deur 10,’fluisterde ze de jongeman toe, ‘en kijk dan wat er gebeurt.’ Psalmen zingen?’mompelde hij minachtend. ‘Ik weet het niet, het is een Mysterie. Mij zullen ze er niet toelaten, ik ben te koppig. Maar jij ….. een gesneuvelde!’

‘Ik sneuvelde niet, ik werd afgemaakt,’zei de jongen bitter.

‘Waarom?’

‘Ik weigerde mee te doem met de losgebroken waanzin. Ik wilde zelf beslissen wat ik met mijn leven zou doen, daarom mocht ik niet in leven blijven. ‘Is het een grote oorlog?’ vroeg Marion rillend. Hij knikte. ‘Ze gooien niet met H-bommen- nog niet. Maar gevochten dat er wordt!’Marions hart kneep samen als ze dacht aan de duizenden, honderdduizenden die sneuvelden en met aangeprate haat in hun geest het hiernamaals kwamen om elkaar in één der negen hel-hemelen weer te ontmoeten…. Van veraf kroop zijn stem op haar toe.

‘….. ze zeiden: jongen, je moet de vrijheid verdedigen en daarom moest ik beginnen met mijn vrijheid prijs te geven en hen te gehoorzamen. Ter wille van de heilige vrijheid moest ik doden en vernietigen, geweld aanwenden tegen steden en mensen die zij voor die vernietiging hadden aangewezen. Ik heb hen uitgelachen en gezegd: Nooit. Toen schoten ze me dood.’Hij hief zijn hand op en bekeek die zorgvuldig. ‘Vreemd om weer een lichaam te hebben,’zei hij zacht, ‘want ik werd gedood en gecremeerd. Dit is mijn lichaam helemaal niet, het moet een illusie van mijn geest zijn…. Mijn werkelijke lichaam, waarmee ik twintig jaar blij geweest ben, is mij afgenomen, het bestaat niet meer. ‘ Marion huilde boven zijn verbittering, zijn moed. ‘Kies 10,’snikte ze, ‘je bent een uitverkorene.’ Kalm antwoordde hij: ‘Ik ben gestorven omdat ik een vrij mens wilde zijn. Het schijnt dat vrijheid ook in het hiernamaals onbekend is. Ik kiest niets meer.’ ‘Nee!’ riep Marion heftig, ‘we moeten proberen logisch te blijven denken. Jij hebt notie van vrijheid, dus moet die bestaan- ook hier, want wat op aarde bestaat is in het hiernamaals onbekend. Ergens in deze tien afdelingen moet jouw vorm van vrijheid te vinden zijn – en de mijne. Maar in welke? Dat weet ik niet, daarom ben ik hier in de voorhal en wacht tot ik het heb ontdekt.’ De dikke engel stoof op hen af. ‘Hebben jullie al gekozen? Vlug, er komen steeds meer……. Marion u kent de mogelijkheden, wilt u ons niet helpen? We komen receptionisten te kort!’Even aarzelde Marion; ze was van nature hulpvaardig. Als ze toestemde….. Maar dat zou betekenen: kiezen voor de kanselarij. Het was een val. ‘Zelfs de hemel kent spitsuren,’hoorde ze achter zich de jongeman zeggen. De engel was al weer weg, ving een jong meisje op dat verbijsterd om zich heen keek, drukte haar een formulier in de handen. ‘Zoek maar een tafeltje…..’ Verloren stond het meisje in de volle zaal. Eensklaps begon ze te schreeuwen:’Bill!’

‘Kathy!’

Het meisje stoof naar hun tafeltje, viel de jongeman om de hals, huilde, lachte, drukte zich tegen hem aan. ‘Kathy, je bent dood. Jij ook al.’

 

‘Na jouw executie kon het me niet meer schelen. Ik ben het kamp binnengedrongen, ik ging hysterisch te keer, heb ze alles in hun gezicht geslingerd. Ze wilden met het zwijgen opleggen, injecties geven, opbergen in een cel waar ik geen gevaar meer opleverde. Ik bleef me verzetten en dreigde een complete muiterij te ontketenen. Toen sloegen ze me tot ik stil was. Maar ze sloegen te hard, ze waren zenuwachtig……. ´Arme Kathy.´ De handen ineen staarden de jonge mensen elkaar aan. ´Wat heerlijk, wat ongelooflijk heerlijk om weer bij elkaar te zijn,´ zuchtte het meisje. ´Ik had nooit durven hopen……´ Toen ze wat bedaarden wees Marion het meisje op het formulier. ´Als jullie eens samen kozen voor de eeuwige jachtvelden?’ suggereerde ze. ‘Twee geliefden in de vrije natuur….’ Kathy las de aanbevelingen, schudde het hoofd. ‘Bijna twintig jaar lang hebben ze me beneden met keuzemogelijkheden getreiterd,’ zei ze heftig, vol kille woede, ‘en het duurde lang eer ik ontdekte dat het bedrog was. Werkelijk kiezen was nooit mogelijk. Zelfs hier niet, schijnt het. Bill! Zie je het niet? Beperkingen! Altijd die afschuwelijke beperkingen – zelfs na onze dood trachten ze ons nog te bedriegen met nep en beloften, als een malafide reisbureau.’ Bill grinnikte grimmig. Gedrieën stonden ze een ogenblik onbeweeglijk: een seconde of een maand, tijd bestond niet meer. Toen keek Kathy peinzend naar Marion en vroeg zacht: ‘Wie is dit?’ ‘Mijn moeder,’ zei hij ernstig ‘mijn moeder,´zei hij ernstig, ´mijn zelfgekozen moeder. Zij begrijpt ons. Zij is net als wij…..´ Het meisje knikte. Ze keek wee op het formulier in haar trillende handen, toen naar Bill en opeens begon ze, met kille meedogenloze gebaren het papier aan stukken te scheuren. Bill verfrommelde het zijne tot een prop en wierp het op de vloer. Beschermend trok hij het meisje tegen zich aan.

Ontzet keek Marion om, vrezend dat de engelen heiligschennis hadden opgemerkt. Bill en Kathy, arm in arm, raakten buiten haar gezichtsveld in het gedrang. Vermoeid ging ze zitten. En wachtte….

RAAD DE ZIN!

Verzamel de letter:

1e alinea > 1e zin > 11e woord > 3e letter